21231_594722237212177_1105806317_n

คน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน..

ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน… ระหว่างทาง… เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน

เพื่อนคนหนึ่ง…พลั้งลงมือ…ตบหน้าอีกฝ่าย คนถูกทำร้าย….เจ็บปวด…แต่ไม่เอ่ยวาจา… กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า

‘ วันนี้…ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า ‘

พวกเขายังคงเดินทางต่อ…กระทั่งถึงแหล่งน้ำ

พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ…ชำระกาย…พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ…

เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ…เข้าช่วยชีวิต

คนรอด ตาย…ยังคงไม่เอ่ยวาจา…กลับสลักลง ไปบนหินใหญ่…

‘ วันนี้…เพื่อนรักช่วยชีวิตฉัน ไว้’

อีกคนไม่เข้าใจ…ถามว่า…

‘ เมื่อถูกฉันตบหน้า…เธอเขียนลงทราย…แล้วทำไมเมื่อครู่…ต้องสลักบนหิน ‘

อีกคนยิ้ม…กล่าวตอบ

‘ เมื่อถูกคนที่รักทำร้าย…เราควรเขียนมันไว้บนทราย ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย…จะทำหน้าที่พัดผ่าน…ลบล้างไม่เหลือ

แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย… บังเกิดเราควรสลักไว้บน ก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ… ซึ่งต่อให้มีสายลมแรงเพียงใด…ก็ไม่อาจลบล้าง ทำลาย….”

ที่มา: http://www.l3nr.org/posts/209947

เรื่องอื่นๆ

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Post Navigation