baia-mare-romania_70214_990x742

เวลาของวันหนึ่งนั้นสั้นมาก
สั้นจนยังไม่ทันได้กล่าวอรุณสวัสดิ์
พระอาทิตย์ก็พลันตกดินเสียแล้ว

เวลาของหนึ่งปีนั้นก็สั้นมาก
สั้นจนไม่รู้ว่าฤดูหนาวมาเยือนเมื่อไหร่
ฤดูร้อนก็เข้ามาแทนที่เสียแล้ว

เวลาของหนึ่งชีวิตนั้นก็สั้นไปยิ่งกว่า
สั้นจนไม่ทันได้เสพสุข
พลันชีวิตก็กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

เราผ่านชีวิตไปอย่างรวดเร็ว
แต่เราเข้าใจชีวิตได้อย่างเชื่องช้า

หลังจากอายุเลยเลข 20
บ้านเกิดหรือบ้านใหม่แทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
ค่ำไหนนอนนั่น

หลังจากอายุเลยเลข 30
ตอนกลางวันหรือตอนกลางคืนแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
ทำงานหามรุ่งหามค่ำ แทบไม่มีเวลานอน

หลังจากอายุเลยเลข 40
เรียนสูงหรือเรียนน้อยแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
คนเรียนมาน้อยอาจมีเงินมากกว่าคนเรียนระดับสูง

หลังจากอายุเลยเลข 50
สวยหรือขี้เหร่แทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
ต่อให้สวยมาก่อน ตอนนี้ทั้งฝ้า กระ และรอยตีนกาอาจมาเยือนเต็มใบหน้า

หลังจากอายุเลยเลข 60
ตำแหน่งใหญ่หรือต่ำแหน่งเล็กแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
เกษียณแล้วได้ชื่อว่าเป็นคนชราเหมือนกัน

หลังจากอายุเลยเลข 70
บ้านหลังใหญ่หรือบ้านหลังเล็กแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
สังขารเริ่มเสื่อมถอย ลุกก็โอย นั่งก็โอย

หลังจากอายุเลยเลข 80
มีเงินมากหรือมีเงินน้อยแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
ต่อให้อยากใช้เงินเหมือนเก่า ก็ใช่ว่าจะได้ใช้เหมือนที่เคย

หลังจากอายุเลยเลข 90
ผู้ชายหรือผู้หญิงแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
เนื้อหนังเหี่ียวย่น ผมเผ้าประปราย หูตึง ตาพร่า มือสั่น เหมือนๆกัน

หลังจากอายุเลยเลข 100
จะนอนหรือนั่งแทบไม่ต่างกัน
นอนก็มองเพดาน นั่งก็มองประตูบ้าน รอวันสิ้นลม

ชีวิตคนเราแทบไม่มีอะไรแตกต่างกัน
ต่างกันแค่ความดีกับความชั่ว เพราะช่วงสุดท้ายของชีวิต
บ้างสะเทือนเลื่อนลั่นผู้คนสรรเสริญ
บ้างอับเฉาซบเซาไร้คนเหลียวแล
บ้างก็หนักดั่งขุนเขา
บ้างก็เบาดั่งขนนก
รู้ชีวิต เข้าใจชีวิต สร้างสรรค์ชีวิต จึงก่อเกิดคุณค่าแห่งชีวิต

ที่มา : https://www.facebook.com/NusonBooks/photos/a.286417594859673.1073741828.286409091527190/817075891793838/?type=3&theater

เรื่องอื่นๆ

Leave a Reply

Post Navigation